دیروز ویدئویی از سخنرانی سال پیش دکتر رضا منصوری در دانشگاه تورنتو دیدم که کلاً در مورد ریشههای عقبماندگی علمی ایران بود. سخنرانی خوبی بود و نکات جالبی مطرح شد که دیدن و شنیدن آنرا توصیه میکنم. یکی از نکتههای جالب خاطره کوچکی بود که او از زمان انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه میگفت. ظاهراً بعد از تعطیلی دانشگاهها، اصلاً و ابداً بازگشایی دوباره دانشگاهها از درجه اهمیت بالایی برخوردار نبوده و بازگشایی تنها به دلیل بالا رفتن میزان بیش از حد علافی و دردسر ساز شدن جوانان و اعتراض گسترده خانوادهها برای پر کردن اوقات فراغت فرزندانشان بوده نه به دلیل احساس نیاز فوقالعاده و مبرم در تحصیل علم و دانش به منظور تربیت نیروهای متخصصی که قرار بود مشکلات ممکلت را حل کنند.
باور کردن این داستان ممکن است مشکل باشد ولی وقتی بعد از گذشت ۲۷ سال از آن تاریخ در خبرهای سایت بالاترین خواندم که امروز (۱۸ تیر) کل دانشگاه صنعتی امیرکبیر را با آن همه کبکبه و دبدبهاش مثل آب خوردن با یک اطلاعیه چهار خطی، به دلیل واهی اشکال در سیستم برق دانشگاه تعطیل کردهاند، مطمئن شدم که آن داستان بالا (متاسفانه) صحت کامل داشته و این حکایت تلخ همچنان باقی است.
به امید روزی که درهای دانشگاههای ایران همیشه باز باشند و محققین و دانشجویان کشور در یک فضای آزاد و آرام بتوانند هم حرفشان را بزنند و هم درس و هم تحقیقشان را انجام دهند.
سلام. ویدیوی جالبی بود. فکر میکنم خود ضبط و پخش این ویدیوها و دیده شدنشون باعث میشه اون فاصلهای که دکتر منصوری گفت -حدود 50 سال- کمتر شه.
