بعد از حدود 24 سال درس و تحصیل (12 سال مدرسه و 12 سال مجموع لیسانس و فوق لیسانس و دکترا) هفته پیش به آخر خط رسیدم. احساس عجیبی است. مثل اینکه تمام لحظه های تلخ و شیرین تجربیات این 24 سال جلوی چشم آدم فلش بک میزنه. یاد آنهمه مشق شب نوشتنها از روی کتاب فارسی دبستان (و مخصوصا درس ننه سرما که هر چی می نوشتی تمام نمی شد) و استرسهای آنهمه امتحان و کنکور که دیگه حسابشون از دستم در رفته چندتا بودن!
یاد آنروزهایی که امتحان نهایی سال چهارم دبیرستان را در حوزه مدرسه دارالفنون تهران زیر بمباران هوایی می دادم و شبهای امتحان با چه سختی مجبور بودیم توی خاموشی درس بخوانیم و برای کنکور آماده بشیم. بعد از آن هم درسهای سخت دوره لیسانس و فوق لیسانس و در نهایت هم درس و کارهای سنگین پروژه دکترای برق.
همانطور که گفته اند "ادب مرد به از دولت اوست"، مدرک تحصیلی خالی هم نشاندهنده فهم و شعور و دانش واقعی هیچ کسی نیست. افرادی را سراغ دارم که با مدرک زیر دیپلم از صدتا دکتر و مهندس با معلومات تر و انسانتر هستند.
انسان خصلاتاً مغرور است و هر چه پلکان ترقی را بالاتر می رود استعداد بیشتری در متفرعن و مغرور شدن دارد. اینرا در لحن صحبت خیلی از پزشکها و دکترها و مهندسها وقتی با مردم عادی صحبت می کنند می بینیم. خیلی مهم است که کسانیکه به مدرکی یا موفقیتی رسیدند همیشه کوچک بودن خود را در مقابل دانش عظیمی که در خلقت وجود دارد بیاد داشته باشند شاید از میزان غرورشان کمتر بشود.
نکته مهم دیگر در زندگی، چه در طی کردن مدارج علمی یا کارهای دیگر، فهم این مطلب است که ما وقتی به گذشته خودمان نگاه می کنیم می بینیم که در مقاطع مختلف هر وقت در انجام کاری سعی و تلاش مستمر انجام دادیم به نتایج مثبتی هم رسیده ایم. اگر دو قدم به جلو رفتیم و یک قدم به عقب (به خاطر مشکلات زندگی)، باز معدل پیشرفتمان مثبت خواهد بود. پولدار بودن یا باهوش بودن و یا معروف بودن یا پارتی داشتن ممکن است برای عده قلیلی بصورت موقتی راههای موفقیت ظاهری را باز کند ولی بدون آنها هم می شود با سعی و تلاش زیاد به موفقیتهای زیادی در زندگی نائل شد. تازه مزه آن موفقیتها که با سختی و پشتکاربدست آمده بسیار بیشترو دردراز مدت باعث افتخارات بیشتری برای خود فرد خواهد شد.
خسته نباشید آقای دکتر جدید.
امیدوارم که موفق باشید و از چیز هایی که یاد گرفته اید خوب استفاده کنید.
سلام، کلی تبريک ميگم، خيلی خوشحال شدم. شايد بتونم شاديتون رو درک کنم. آخه خودم هم آرزوی همچين لحظاتی رو دارم، هر چند که سختيهايی که شما کشيديد رو من نکشيدم ولی ميتونم بفهمم که الان چه احساسی داريد و حتماً خانواده تون هم کلی شاد هستند و بهتون افتخار ميکنند. در مورد قسمت آخر، کاملاً حق با شماست و انسانيت و بزرگی رو نميشه با هيچ مدرک علمی ثابت کرد. تو اين مدتی که با شما از طريق همين وبلاگ آشنا شدم، درسهای زيادی ازتون گرفتم و از داشتن دوست خوبی مثل شما خوشحالم. براتون آرزوی موفقيتهای بعدی رو دارم. شاد باشيد
سلام نادر جان
تبريك ميگم بابت اتمام تحصيلت، شرمنده که اینقدر دیر کامنت گذاشتم، وبلاگت موقع پست این مطلب ظاهراً درست پینگ نکرده و من متوجه نشدم که مطلب جدید گذاشتی.
تست
