باز هم زلزله ای ديگر و باز هم تلفات سنگين جانی و مالی. ظاهراً ما نمی خواهيم از گذشته درس عبرت بگيريم و بجای آمادگی در مقابل بلايای طبيعی فقط سرمان را مثل کبک توی برف ميکنيم. دولت و مردم که الآن این همه بايد خرج عمليات نجات، درمان و بازسازی اين زلزله کنند، آيا نمي توانستند حداقل چند درصد اين هزينه را صرف پيشگيری و آموزش کنند؟ جان چند هزار نفر از مردم ميتوانست با تنها يِکسری آموزشهای ساده و آمادگيهای اوليه حفظ شود؟ همين امروز يک جستجوی سريع کردم در مورد زلزله در ژاپن و ديدم چند راه حل ابتدايي که ژاپنيها در زمينه آمادگی برای زلزله ميکنند چقدر توانسته به حفظ جان مردمشان در اين حوادث کمک کند.
مثلاً هر خانه بايد يک کيت اضطراری شامل آب و غذای فاسد نشدنی برای چند روز، چراغ قوه، رادیو و دارو در دسترس و آماده داشته باشد. از قرار دادن اجسام سنگين در مکانهايي که ممکنه در زمان زلزله سقوط کنند و آسيب برسانند يا راههای ورودی و خروجی منزل را سد کنند اجتناب شود. يک کپسول اطفاء حريق در خانه وجود داشته باشد. از قبل بدانيد هنگام وقوع زلزله کجای خانه بهترين محل برای پناه گرفتن است (مثل درگاهی ها يا زير ميز). تازه اينها يکسری نکات اوليه هستند و هيچ ربطی به بالا بردن ضريب ايمنی ساختمانها و مقاوم سازی آنها ندارد. چند درصد مردم بم اين نکات اوليه را رعايت کرده بودند؟ چند درصد مردم تهران آنها را رعايت ميکنند؟ چقدر هزينه ميبرد که اين آموزشها به همه مردم ايران داده شود؟ مساله اينست که اصولاً ما هميشه ميخواهيم سنگ بزرگ برداريم. بجای اينکه سريعاً به مردم آموزش بدهيم که با همين ساختمانهايي که دارند چطور جان خودشان را در هنگام وقوع زلزله حفظ کنند ميخواهيم يکدفعه برويم سراغ کارهای سختتر و پرهزينه تر که بايد در مرحله دوم انجام شوند.
کمک به زلزله زدگان از طريق سازمانهای Relief International و Mercy Corps.
از اینکه سر زدید ممنون موافقی تبادل لینک داشته باشیم
متاسفانه اینجا ایرانه دوست عزیز و جهان سوم ...
