هفته پيش يکصدمين سالگرد اختراع هواپيما بوسيله براداران رايت (Wright) و بعنوان نقطه عطفي در تاريخ تلاش هميشگی بشر برای سفر به آسمانها بود. برادران رايت که يک کارگاه کوچک دوچرخه سازی داشتند، صد سال پيش توانستند بدون داشتن هيچ مدرک دانشگاهی و یا پول کلان، تنها با تکیه بر تجربه و کمک مشورتی تعداد اندکی از دوستانشان، اين اختراع عظيم را در يک کارگاه کوچک در عرض کمتر از 4 سال به انجام برسانند. عظمت اين اختراع به نظر من در زمان خود قابل مقايسه با اينست که کسی الآن يک سفينه فضايي اختراع کند که بتواند در عرض نيم ساعت با کمترين هزينه به ماه برود و برگردد! آیا امروزه امکان انجام چنين اختراعی در يک کارگاه کوچک و توسط چند نفر حتی اگر نابغه هم باشند قابل انجام هست؟ مسلماً جواب منفی است. مساله اين است که امروزه علوم و تکنولوژی آنقدر پيشرفت کرده اند که انجام اختراعاتی که واقعاً انقلابی باشند و در ديد مردم عادی هم بزرگ بودنشان واضح باشد، بوسيله يک يا دو و يا حتی چند ده نفر هم ممکن نيست.
امروزه، انجام هر گونه اختراع و اکتشاف علمی قابل توجه که به حل يکی از مشکلات لاينحل روبروی بشر منجر شود تنها توسط مجموعه ای وسيع از دانشمندانی که دارای تحصيلات و تخصصهای لازم در آن زمينه مورد نظر هستند امکانپذير است. ديگر مثل زمان برادران رایت، دو نفر تنها نميتوانند بنشينند و راه حلی مثلاً برای مسافرت به نزديکترين ستاره پيدا کنند. درست است که درهر زمانی انجام اختراعات و اکتشافات بدرد بخور کاری سخت بوده ولی حداقل امکان انجام اين اختراعات بوسيله افراد مستقل در گذشته وجود داشته است. هر زمينه ای را که در علم و دانش نگاه ميکني ميبينی که ظاهراً هر چی اختراع و اکتشاف سخت بوده مانده برای ما!
به به! مويبل تايپ مبارك باشه، وبلاگ جديد مبارك باشه، دات كام شدن مبارك باشه. :)
سلام. مطالبت جالب هستن. موفق باشي.
