ما ايرانيها سنتها و مراسم خوب و بد زيادی داريم که از پيشينيان به ارث برده ايم. يکی از سنتهای بيخود، مراسمي است که در خواندن خطبه عقد در هنگام ازدواج انجام ميشود. یک دفتردار شروع ميکند يکسری متن عربی مخلوط با فارسی را مثل نوار ميخواند بدون اينکه ديگران بفهمند اوون چی ميگويد. بعد از ده دقیقه یک دفعه بر میگردد به داماد ميگه "آیا وکیلم؟" و داماد هم میگه "بله" و بعد هم نوبت به عروس ميشه و بطرز تصنعی که بايد سه بار بپرسه "آیا وکيلم؟" او هم جواب ميدهد "بله". همين. تمام شد رفت. حالا این دو شدند زن و شوهر! من نمیدانم مگه عروس و داماد خودشان زبان ندارند که آن سوگندها و عهد و پيمانهای زناشويي که در قباله ازدواج آمده را بگويند که بايد يکی ديگر براي آنها به وکالت بخواندشان؟!
در مراسم ازدواج بين مسيحيان عروس و داماد اين فرصت را دارند که در هنگام اجرای مراسم ازدواج عهد و پيمان زناشويي را به زبان خودشان بيان کنند. اين ممکنه تضميين کننده يک زندگي عالی و بدون دردسر نباشد ولی حداقل خيلی بهتر از اينه که آدم اصلا هيچ چيزی از آنچه در دل خودش دارد را نسبت به کسی که ميخواهد با او ازدواج کند به زبان نياورد.
به عنوان نمونه به اين عهدی که عروس و داماد در حضور همگی به زبان مي اورند نگاه کنيد و ببينيد واقعاً آيا اين زيباتر است يا اينکه فقط بگوييم "بله" در جواب وکيلم؟
I,(name) , take (name) as my wedded (wife/husband), to have and to hold from this day forward, for better or for worse, for richer or for poorer, in sickness and in health, to love and to cherish, till death do us part.
ترجمه تحت اللفظی:
(اسم همسر)، من (اسم فرد) تو را امروز به همسری خودم بر مي گزنيم تا با يکديگر زندگی مشترکمان را همراه با عشق و محبت آغاز کنيم و با يکديگرهمراه باشيم در سختيها و راحتی ها، در فقر و ثروت، در سلامتی و بیماری تا زمانيکه مرگ از يکديگر جدايمان کند.
من نميگويم که ما هم عيناً همين کلمات را بگوييم و مسلماً بهتر از اين و با احساستر از اين هم ميشود متنی متناسب با ادبيات فارسی و دين خودمان نوشت ولی اصل مطلب به زبان آوردن اين عهد و تعهدهای زيبا بوسيله عروس و داماد است که به مراسم ازدواج و پيوند بين دو نفرمعنی و مفهوم شايسته تری مي دهد و بر قلب آنها اثرگذارتر خواهد بود. اصولاً انسان تعهدی را که به زبان خود و با صدای بلند بگويد اثر عميقتری بر او ميگذارد و چه بهتر که در مراسم ازدواج هم اين امر انجام شود.
ولی اينکه بعضی از این رسوم و سنتهای تار عنکبوت زده ما روی اين تغييرات منطقی را چه وقت به خود خواهند دید معلوم نيست. اصلاً معلوم نيست برای انجام چنين تغييراتی چه فرد یا گروهی بايد پيشقدم شود. احتمالاً سازمان ثبت احوال یا دولت و ... ولی اینها هم که خودشان تار عنکبوت بسته اند! چطور ميتوانند تار عنکبوت جای ديگری را باز کنند!
